نظام ارزیابی عملکرد پژوهشی در ایران با چالشی ساختاری روبهرو است که در آن «شمارش مقالات» جای «سنجش اثرگذاری» را گرفته است. یافتههای یک پژوهش نشان میدهد که تمرکز افراطی بر شاخصهای کمی و رتبهبندیهای جهانی، نه تنها کیفیت آموزش را با تهدید مواجه کرده، بلکه مسیر توسعه علمی کشور را به سمت تجاریسازی کاذب و رقابتهای غیرسازنده سوق داده است.
